Betmasters.gr - Προγνωστικα στοιχηματος από το 2005

Πέρασαν δεκαέξι ολόκληρα χρόνια αφ’ ότου η Εθνική Ελλάδος κατάφερε ποτέ να φτάσει σε τελική φάση Mundial. Ήταν το μακρινό καλοκαίρι του 1994 όταν για πρώτη φορά (και τελευταία πριν από φέτος) το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα ταξίδεψε, μέχρι την άλλη άκρη του Ατλαντικού, για να εκπροσωπήσει τη χώρα μας στη τελική φάση του Παγκοσμίου κυπέλλου στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Το νερό είχε μπει βέβαια νωρίτερα στο αυλάκι, και πιο συγκεκριμένα με την επικράτηση επί της Ρωσίας στο ΟΑΚΑ, που έβραζε σαν ηφαίστειο, από τον περασμένο Νοέμβριο. Η ελληνική ομάδα ήταν η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που σφράγισε το εισιτήριο της πρόκρισης και πλέον οι παίκτες του Αλκέτα Παναγούλια στόχευαν σε μια αξιοπρεπή παρουσία και ελπιδοφόρες εμφανίσεις απέναντι στην ασυναγώνιστη Αργεντινή του μεγάλου Αρμάντο Μαραντόνα (παίκτης τότε), την πολλά υποσχόμενη Νιγηρία και τη γειτόνισσα Βουλγαρία. Η προετοιμασία της Εθνικής Ελλάδος ήταν περιπετειώδης, με τα δημοσιεύματα να θέλουν τις σχέσεις μεταξύ των μελών της αποστολής να μην είναι και οι καλύτερες, λίγες μόνο ημέρες πριν από την έναρξη των αγώνων. Και στους αγωνιστικούς χώρους της Βοστώνης και του Σικάγο πάντως οι παρουσίες μας όχι μόνο δεν ήταν καλές αλλά για την ακρίβεια ήταν τραγικές! Πρώτη πέρασε η Αργεντινή η οποία ‘έκανε πλάκα’, μαζί με τον Μπατιστούτα που πέτυχε χατ τρικ και με μια τεσσάρα καθάρισε στο ρελαντί την υπόθεση νίκη από το δεύτερο κιόλας λεπτό! Στη συνέχεια οι Βούλγαροι με πρωτεργάτη τον αρχισκόρερ τους (και μετέπειτα ολόκληρης της διοργάνωσης),  Χρίστο Στοίτσκοφ μετέτρεψαν το ματς ‘τελικό’ της εθνικής μας σε πανωλεθρία φιλοδωρώντας μας με τέσσερα γκολ. Το τελικό 4 – 0 ουσιαστικά ξεγύμνωσε τον κακοντυμένο περιοδεύοντα θίασο και έσβησε και τις τελευταίες κρυφές ελπίδες που είχαν απομείνει. Ο στόχος πλέον της ομάδας του Αλκέτα Παναγούλια, ο οποίος ήδη βρίσκονταν στο μάτι του κυκλώνα ήταν τουλάχιστον ένα γκολ και ένα θετικό αποτέλεσμα, στην τελευταία αγωνιστική του ομίλου, απέναντι στη Νιγηρία. Παρά την σαφώς καλύτερη εμφάνιση της Εθνικής Ελλάδος στο τελευταία παιχνίδι δεν αποφεύχθηκε ακόμη μια ήττα, αυτή τη φορά με 2 – 0. Τα χλευαστικά σχόλια για την ελληνική ομάδα πλήθυναν και δεν ήταν λίγοι οι παράγοντες του ποδοσφαίρου στη χώρα μας που κατηγόρησαν ανοιχτά τον Αλκέτα Παναγούλια για τις επιλογές του.
Ο Τύπος της εποχής ανέφερε  χαρακτηριστικά πως η ελληνική ομάδα είχε πάει στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής για τουρισμό, ενώ σχετικά με τις επιλογές των παικτών του ρόστερ γίνονταν λόγος για «χάρες» του Έλληνα Ομοσπονδιακού τεχνικού σε ποδοσφαιριστές που τελείωναν την καριέρα τους. Σε κάθε περίπτωση πάντως είναι γεγονός πως γι’ αυτά τα λυπηρά αποτελέσματα δεν ευθυνόταν μόνο οι ποδοσφαιριστές και ο προπονητής αλλά και σύσσωμο το Δ.Σ. της ΕΠΟ καθώς και η τότε αθλητική ηγεσία. Έτσι η παρθενική συμμετοχή της ‘γαλανόλευκης’ σε Παγκόσμιο κύπελλο αντί να γεμίσει με χαρά και αυτοπεποίθηση αποτέλεσε μια τραυματική εμπειρία στο σύνολο του Ελληνικού ποδοσφαίρου και του φίλαθλου κόσμου ο οποίος συμπαραστάθηκε δίνοντας βροντερό ‘παρών’ στα Αμερικανικά γήπεδα κατά δεκάδες χιλιάδες, με όσα διαδραματίστηκαν πριν, κατά και μετά το μεγάλο αυτό ταξίδι.

Παρά την κακή πορεία της Εθνικής στα γήπεδα των ΗΠΑ εκείνα τα χρόνια, σήμερα η επίσημη αγαπημένη δείχνει πολύ διαφορετική σε σχέση με την τότε. Αυτό δεν προκύπτει μόνο βάση του ‘χρυσού έπους’ και της λαμπερής κατάκτησης του Euro 2004 στη Πορτογαλία, αλλά και λόγω των συχνών παρουσιών μας στις περισσότερες μεγάλες διοργανώσεις. Με τον Ότο Ρεχάγκελ λοιπόν στο τιμόνι για ένατη σεζόν η Ελλάδα έχει ανεβάσει για τα καλά τον πήχη σχετικά με τους στόχους και τη παρουσία της στα γήπεδα τη Νοτίου Αφρικής.
Στη Νότιο Αφρική οπού σε λίγες ημέρες θα ανταμώσουμε τη δεύτερη ‘μουντιαλική’ περιπέτεια της εθνικής μας. Ο δρόμος με τους αντιπάλους γνωστός, και κατά μια ‘διαβολική’ σύμπτωση εκεί μας περιμένουν πολλοί παλιοί γνώριμοι τους οποίους και θα ξανασυναντήσουμε στο δεύτερο μεγάλο ταξίδι μας. Οι λέξη ‘γνώριμοι’ χαρακτηρίζει αφενός τις αντιπάλους μας στον όμιλο οι οποίες είναι κατά 2/3 οι ίδιες με εκείνες των Ηνωμένων Πολιτειών. Πιο συγκεκριμένα η Αργεντινή και η Νιγηρία είναι πάλι τα δύο μεγάλα (όχι όμως και ανυπέρβλητα όπως κάποτε) εμπόδια. Μόνο που αυτή τη φόρα στη θέση της 3ης Βουλγαρίας είναι η Νότιος Κορέα. Αφετέρου τον ‘Ντιεγκίτο’ που όμως αυτή τη φορά θα προσπαθήσει να μας ‘καρφώσει’ από τον πάγκο ως προπονητής και όχι σαν ποδοσφαιριστής όπως άλλοτε.

Πάμε να δούμε όμως πιο αναλυτικά τη φύση των αντιπάλων μας και τις αλλαγές του τότε και του τώρα, ξεκινώντας με τη επικεφαλής του ομίλου μας, Αργεντινή. Η ομάδα του Ντιέγκο Μαραντόνα, θέλει να ξεπεράσει τις τελευταίες αποτυχημένες παρουσίες της στο Παγκόσμιο Κύπελλο και με μπροστάρη των κατά γενική ομολογία καλύτερο ποδοσφαιριστή του κόσμου Λιονέλ Μέσι να φτάσει στην κορυφή, όπως το 1986 (και το 1978), με τον «Ντιεγκίτο» που αλώνιζε… τους αγωνιστικούς χώρους. Οι μπουκ πάντως, δεν της δίνουν πολλές πιθανότητες λόγω του ‘χρυσού παιδιού’ στον πάγκο, και αυτό διότι είναι ένα μεγάλο ερωτηματικό το αν χωρίς καμία εμπειρία προπονητικής, θα καταφέρει να εμπνεύσει τους παίκτες της ’μπιανκοσελέστε’, προκειμένου να τους οδηγήσει ξανά στην κορυφή. Ωστόσο είναι φανερό ότι όσο και αν πέρασε η ομάδα στη κόψη του ξυραφιού από τα προκριματικά, όσο και αν ο Μαραντόνα άφησε εκτός ονόματα βαρόμετρα στο παγκόσμιο στερέωμα όπως Ζανέτι, Καμπιάσο και Γκάγκο, αυτή η Αργεντινή σου δίνει την αίσθηση ότι μπορεί να πετύχει πολλά περισσότερα από την ομάδα που έμεινε εκτός συνέχειας από τους «16» το 94’.
Περνάμε τώρα στους ‘αετούς’ της Νιγηρίας οι όποιοι στο δεύτερο συναπάντημα τους με την Ελλάδα μπορεί να μην διαθέτουν παίκτες όπως Οκότσα, Αμουνίκε, Γεκινί, Αμοκάτσι και Φίνιντι ωστόσο οι Μάρτινς, Μίκελ, Γιόμπο, Αγεγκμπένι και Οντιμβιγκί, είναι επίσης (ίσως και περισσότερο) ικανοί να κάνουν τη ζημιά σε κάθε αντίπαλο. Ειδικά υπό τις οδηγίες του πολύπειρου Σουηδού τεχνικού Λαρς Λάγκερμπακ που ήρθε τους πρώτους μήνες του χειμώνα και έπειτα τον αποκλεισμό της Σουηδίας που ‘κοούτσαρε’ για 11 χρόνια, αυτή η φουρνιά φαντάζει χωρίς υπερβολή πιο έμπειρη και έτοιμη από ποτέ να ξεπεράσει τις πορείες των προκατόχων τους στον θεσμό.
Η τελευταία ομάδα και πρώτη χρονικά που θα αντιμετωπίσουμε είναι η αγνώστων μέχρι τώρα στοιχείων για τη εθνική μας, Νότιος Κορέα. Μετά το θαύμα του 2002 και την τέταρτη θέση που κατέκτησε όντας ‘οικοδέσποινα’ εκείνου του Mundial, η ‘Χολίμα’ διψάει για μια ακόμη επιτυχία στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Οι Ασιάτες, με τον πρώην άσο της Αιντχόφεν Χου Γιανγκ Μο στον πάγκο τους, και το αστέρι της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Γι Σουν Παρκ, που είναι και ο αρχηγός της ομάδας εκφράζουν την αποφασιστικότητα τους να πετύχουν. Ο μεν Μο φιλοδοξεί να δώσει στον κόσμο της πατρίδας του στιγμές 2002, αποκαθηλώνοντας τη σκιά του τότε προπονητή Γκους Χίντινκ, η οποία περιπλανιέται πάνω από τα κεφάλια των Κορεατών σαν μια γλυκιά απλησίαστη ανάμνηση του παρελθόντος. Ο Ολλανδός μέχρι στιγμής αποτελεί τον number one προπονητή στη συνείδηση όλης τη χώρας και το έργο του νυν κόουτς είναι να τον ξεπεράσει σε διάκριση, πράγμα υπερβολικά δύσκολο, αλλά όχι και ακατόρθωτο. Ο δε Παρκ δηλώνει ενθουσιασμένος αφού όπως είναι αναμενόμενο οι συμπατριώτες του περιμένουν τα περισσότερα από εκείνων. Ωστόσο όπως ανέφερε χαρακτηριστικά δεν έχει αλλάξει κάτι απ τη στιγμή όπου φόρεσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού.

Αυτές είναι λοιπόν οι νέες συναντήσεις. Τα μεγάλα ραντεβού της Εθνικής μας που καλείται να ξαναγράψει την ιστορία της στα Παγκόσμια κύπελλα, να σβήσει της ‘μαύρες σελίδες’ του παρελθόντος της στη διοργάνωση, να αποδείξει ότι το Ευρωπαϊκό του 2004 και οι τελευταίες προκρίσεις σε τελικές φάσεις Mundial και Euro δεν ήταν απλά μια ηλιαχτίδα στο γκρίζο παρελθόν αλλά ούτε και μεμονωμένα πυροτεχνήματα. Και αν οι ένδοξες μέρες του έπους της Πορτογαλίας αρχίζουν να ξεθωριάζουν, είναι στο χέρι του στρατηγού Ότο, των ‘μπαρουτοκαπνισμένων’ Χαλκιά, Σεϊταρίδη, Κατσουράνη, Χαριστέα και Καραγκούνη και στη νέα τους παρέα να προσφέρει καινούργιες χαρές στην χώρα. Το σλόγκαν του ένα γκολ… μια πρόκριση, φανερώνει ξεκάθαρα τις προθέσεις του Γερμανού να προσηλωθεί σε ένα αμυντικό στυλ παιχνιδιού. «Πρέπει να μπορείς να αντέχεις στην πίεση κι ότι σου δίνεται η ευκαιρία να παίζεις επιθετικά» δήλωσε πρόσφατα. Παράλληλα οι δηλώσεις του πρώτου σκόρερ των ομίλων Φάνη Γκέκα και του αρχηγού της ομάδας Γιώργου Καραγκούνη «Πάμε να το διασκεδάσουμε δίνοντας τον καλύτερο εαυτό μας και θα κάνουμε ότι είναι δυνατόν για να καταφέρουμε να προκριθούμε» έστειλαν το μήνυμα γενικά και επ’ αόριστα. Πάμε συντηρητικά και χωρίς άγχος. Συνοψίζοντας λοιπόν θα καταλήξουμε στα εξής συμπεράσματα. Πράγματι είναι αναμφίβολο το ότι η Ελλάδα και μόνο που βρίσκετε εδώ έγραψε με χρυσά γράμματα τη ροη της ιστορίας της. Ωστόσο μια αποτυχία παρόμοια με εκείνη του Mundial των ΗΠΑ ενδέχεται να αφήσει εν τέλει πικρή γεύση σε μια εθνική που θα ξεμείνει για δεύτερη φορά στου δρόμου τα μισά. Είναι στο χέρι λοιπόν του Ρεχάγκελ και των ποδοσφαιριστών τη στιγμή βέβαια που δεν αποσκοπούν (και δεν έχει απαίτηση κανείς άλλωστε) στο να παίξουν με μαεστρία και υψηλή τέχνη, τουλάχιστον να επιδείξουν οργάνωση, αυτοσυγκέντρωση, πάθος και όσο περισσότερη αποτελεσματικότητα γίνεται. Μόνο με αυτό τον τρόπο μια ανυπόληπτη ομάδα μπορεί να μετατραπεί σε ήρεμη δύναμη. Μη ξεχνάμε ότι αυτή η ήρεμη δύναμη έκανε κάποτε όλη την Ευρώπη να τη προσκυνάει κυριολεκτικά από το πουθενά. Ήδη η πρώτη υπέρβαση της νέας εποχής έγινε στο Ντόνετσκ της Ουκρανίας, για τα μπαράζ πρόκρισης, και μάλιστα τη στιγμή που ακόμα και εμείς είχαμε τους ίδιους μας τους εαυτούς ξεγραμμένους από τη τελική φάση. Μήπως τελικά το ρόδι έσπασε και οι νέες επιτυχίες της εθνικής είναι καθ' οδόν; Ο χρόνος θα δείξει… οι μέρες πλησιάζουν.